Sint Maarten

Sint Maarten

17 sep. 2017 12:42

Ik hoor het regelmatig om me heen: Nee, ik geef niet aan Sint Maarten. Zit genoeg geld op het eiland. En dan al die plunderingen…

Ik snap het ook wel. Er zijn altijd mensen die niet doen wat ze hadden kunnen doen, die alleen kijken naar hun eigen belang, die misbruik maken van de situatie. Er zijn altijd dus ook redenen om een ander niet te helpen. Maar ja, er zijn altijd ook redenen om een ander wel te helpen.

Redeneren op zich is sowieso best een raar ding. In mijn werk als communicatietrainer en lifecoach kom ik dat elke dag tegen. Echt waar, als ik een euro zou krijgen voor al die keren dat ik moest concluderen dat ons vermogen om te redeneren ons in de problemen had gebracht was ik inmiddels een rijke vrouw. In de trainingen doen we natuurlijk ook veel aan het aanleren van vaardigheden, maar het bereiken van inzichten over hoe de hersenen werken, hoe je argumenten zelf onbewust aanpast en jezelf daarmee van het pad af denkt en daar best veel last van kunt krijgen, dat is vaak toch wel de kern van mijn werk.

Dat ik dat heb ervaren heeft natuurlijk wel als voordeel, dat ik me zelf maar al te bewust ben van dat fenomeen. Niet dat het daarmee helemaal is opgelost, helaas. Maar ik kan wel zeggen dat het me veel minder vaak gebeurt dan vroeger.

En dus heb ik met overtuiging en vanuit mijn hart kunnen besluiten om mee te doen aan de hulpactie voor Sint Maarten. Omdat ik weet, dat naast de mensen die misbruik maken van de situatie, er ook heel veel mensen en dieren zijn die onze hulp heel, heel, heel hard nodig hebben. Goede, mooie mensen. Mensen die anderen helpen. Mensen die al arm waren voor de orkaan Irma over het eiland raasde. En die nu echt niks meer hebben. En de dieren die hier slachtoffer van zijn geworden.

Plunderingen zijn vreselijk. Misbruik maken van rampen is vreselijk. Maar wat mij betreft mag dat nooit een reden zijn om de gewone, hardwerkende, goede mensen, die altijd nog in de meerderheid zijn, niet te helpen.

Lees meer »

Met het hoofd gebogen loopt ze door de straten van de stad. Niet op haar gemak, het is haar te druk. Ze heeft het gevoel dat alle mensen naar haar kijken, zou wel in het trottoir willen verdwijnen. Ze is nog jong, net 19 jaar, maar voelt zich stokoud. Niet echt een veilige en leuke jeugd gehad. Ze voelde zich daar niet gezien of gehoord, mocht niks voelen, moest alleen aan verwachtingen voldoen. Dat heeft haar sterk en onafhankelijk gemaakt, maar ook eenzaam en alleen.

Mensen die haar kennen denken dat ze krachtig is en zelfstandig. En dat ze een leuk leven heeft. Aan de buitenkant is dat ook zo. Ze doet een leuke opleiding, lijkt te doen wat ze wil, heeft vrienden en vriendinnen en ze lacht altijd. Alsof niets haar kan deren. Maar dat is alleen de buitenkant….

Eigenlijk wilde ze hier ook helemaal niet lopen. Ze houdt niet van de stad. Teveel mensen en drukte, teveel steen en beton, teveel hoge gebouwen. Ze mist contact met de natuur, met de zon en de wolken, bomen en planten. Ze mist ruimte om zich heen. Het maakt haar onrustig,

Vrienden van haar zijn dol op de stad, houden van de reuring, het ‘altijd wat te doen’ gevoel en dat alles dichtbij is. Dat ze lekker nog even de stad in kunnen ’s avonds. Of nog even wat te eten bestellen. Ze kan zich daar niets bij voorstellen. Voelt zich in een hoek gedrukt, kan niet ademen. Laat staan rustig nadenken.

Maar toch loopt ze hier nu, onderweg naar haar vrienden. Je kunt geen nee blijven zeggen als je steeds maar weer wordt uitgenodigd. En dus gaat ze op bezoek. Ze had zich wat opgepept, het zou wel meevallen. Ze moest niet zeuren, ze was jong en jonge mensen vonden de stad leuk! Niet dat het gewerkt had, want ze vond het gewoon echt niet fijn. Wilde eigenlijk alleen maar weg.

Eindelijk was ze bij de flat van haar vrienden aangekomen. Eenmaal binnen kon ze wat ontspannen. Net doen alsof de stad er niet meer was. Het huis was ruim en rustig, gelukkig. En ze blokte maar even de gedachte dat ze straks ook weer terug moest door diezelfde stad. Ze zette een glimlach op. Ja koffie, lekker!

 

Lees meer »

Ik zag net een quote van Waylon. Hij vindt, dat we wel meer ons best mogen doen om er goed uit te zien. Nou snap ik dat best als je in de entertainment industrie werkt. En natuurlijk is het ook voor de rest van ons leuk om er goed uit te zien, maar er zijn echt belangrijkere dingen in de wereld om je druk over te maken wat mij betreft.

Omdat ik al van jongs af aan met mensen werk,  heb ik altijd aandacht moeten besteden aan mijn uiterlijk. Prima, want natuurlijk is het dan belangrijk om er verzorgd uit te zien. Maar mag je alsjeblieft wel zien dat ik 57 jaar oud ben? Of moet ik mijn haar blijven verven, make-up opdoen en hakken dragen? Wat mij betreft niet.

Ik was ook echt geschokt toen ik een tijd geleden iemand op tv hoorde zeggen, dat je niet moest zeuren als een kledingstuk niet lekker zat of knelde. Dat moest je er maar voor over hebben om er mooi uit te zien. Nou zeg, echt niet. Er zijn genoeg belangrijkere dingen in mijn leven waar ik energie en doorzettingsvermogen voor nodig heb. Mag ik dan als ik ’s-morgens opsta even gewoon een lekker zittende boek aanschieten met een gezellig wijdvallend shirt en comfortabele platte korte laarsjes eronder? Zodat ik me met hart en ziel kan richten op de dag die voor me ligt?

Ik merk bij mezelf dat ik er steeds meer moeite mee heb, met er goed uit 'moeten' zien. Begrijp me niet verkeerd, ik wíl er best graag goed uitzien en aantrekkelijk gevonden worden. Maar dat 'moeten' omdat anderen dat 'vinden' en dan ook nog te horen krijgen dat we er eigenlijk nog veel meer moeite voor moeten doen, het gaat me veel te ver.

En dus kies ik steeds meer voor casual en comfortabel en zoveel mogelijk voor puur natuur. Het is wel grappig, want nu ik dat besloten heb, zie ik ineens om me heen overal prachtige vrouwen die dat ook doen. Die hun grijze haar niet geverfd hebben en daar prachtig mee uitzien, die lekkere laarzen dragen en een allweatherjas en daar prachtig in uitzien. Die waarschijnlijk niet volgens de laatste mode gestyled zijn, maar die er wel heel erg uitzien als zichzelf en die uitstralen dat ze zich daar helemaal prima bij voelen. En dat herken ik helemaal. Jammer dat ik daar 57 jaar voor moest worden. Maar hé, beter laat dan nooit.

Lees meer »

De zee

De zee

26 aug. 2017 08:53

Als ik onderweg ben voel ik nog niks. Ik weet natuurlijk al wel dat ik onderweg ben naar de door mij zo geliefde zee, maar ik merk er nog niks van. Toch ben ik niet ongeduldig. Nu niet meer in ieder geval. Vroeger had ik dat wel, dan kon ik niet wachten tot ik dat gevoel weer kreeg, dat bijzondere gevoel dat ik altijd weer opnieuw krijg van de zee. Ik weet niet of ik dat altijd al zo gehad heb. Dat maakt ook niet uit. Het is er in ieder geval al zolang als ik me kan herinneren.

Mijn eerste contact met de zee is altijd heel emotioneel, ik voel dan letterlijk een ontlading en daarna een diepe ontspanning. Er komen ook bijna altijd tranen, kan ik echt niks aan doen. En daarna is het gewoon genieten. Het is apart, want ik hoef verder niks bijzonders als ik bij de zee ben. Ik hoef niet in de zee te zwemmen of persé op het strand te zijn en ik hoef er ook niet dagen achter elkaar te zijn (al vind ik dat wel heerlijk, dat wel?). Het gaat puur om het contact maken met de zee. Dan gaan al mijn zintuigen als vanzelf open. Ik proef, hoor, ruik en voel de zee. Een filmpje van de zee werkt niet, ik moet echt bij de zee zijn. En dan is het alsof alle muizenissen wegvallen en er komt een vredige rust in mij. Ik denk dat ze dat bedoelen met het ‘Zen’ gevoel. Op zo’n moment ben ik één met alles, zo voelt het. Er is geen gisteren en geen morgen. Er zijn geen zorgen of angsten. En is alleen maar het nu en dat nu is goed.

Als ik het zo opschrijf hoor ik mezelf denken: ‘Nou zeg, dat is misschien wel een beetje overdreven’. Ja, dat zou je denken. Maar het is niet overdreven. Het is één van de grootste geschenken in mijn leven. Dat ik dit kan en mag voelen. En daar ben ik ongelofelijk dankbaar voor.

Lees meer »

The West Wing

The West Wing

12 aug. 2017 22:18

Al vanaf het begin van deze eeuw ben ik verslaafd aan The West Wing. Voor wie geen idee heeft waar ik het over heb (in Nederland is maar 1 seizoen uitgezonden), The West Wing is een Amerikaanse serie over de president en zijn staf, gemaakt nog voor Barack Obama president werd. Bijzonder genoeg heeft het presidentschap van Obama best wat overeenkomsten met de serie. En ik heb begrepen, dat er door deze serie zelfs mensen in de politiek zijn gegaan én voor Obama hebben gewerkt, maar dat heb ik alleen van horen zeggen. Al kan ik me daar echt wel iets bij voorstellen.

De serie inspireert me nog steeds. Ik heb alle 7 seizoenen op dvd, kijk de hele serie elk jaar minimaal één keer. Verslaafd zei ik toch?. Het is een mooi gemaakte serie met prachtige dialogen, goede acteurs, geen gevloek en getier, geen moord en doodslag en het gaat echt ergens over. Toch is dat niet alleen waarom de serie me inspireert.

Dat is omdat in deze serie de regering van de VS bestaat uit een groep gepassioneerde, gewetensvolle en deskundige mensen, die elke dag weer hun stinkende best doen de wereld een beetje beter te maken. Geen ‘sleeping around’, geen verraad en bedrog, niet steeds maar anderen overal de schuld van geven. Wat een verademing is het om daarnaar te kijken. En hoe zou ik willen dat dit echt zo was. Niet alleen in de VS trouwens.

De afgelopen maanden heb ik ook weer zitten kijken. Met veel plezier, maar ook met een dubbel gevoel, omdat de werkelijkheid nu zo anders is. En vanavond was de laatste avond, de avond van de laatste 2 afleveringen. Met een glaasje port erbij heb ik ze bekeken. Bittersweet. Ga het missen, maar het is ook goed om ze weer even weg te leggen. Het is weer tijd voor het echte leven. Nog maar even een klein slokje port…

Lees meer »

Ben ik heel erg een muts als ik zeg dat ik zo rustig word van in de tuin werken?

Is vast niet cool of zo, maar het is wel echt waar. Management- en communicatietrainingen geven is mooi werk. En ook het maken van inspiratiekaartensetjes is bijzonder om te doen. Ik doe het ook echt allemaal met hart en ziel en maak er altijd iets moois van. Dat kost natuurlijk wel behoorlijk wat energie en focus, maar dat is niet erg. Want ik kan dan altijd weer opladen in de tuin.

Nou is er wel een ‘maar’, want ik ben een echte mooi-weer-tuinier. Is het koud of regent het, dan geniet ik van de tuin vanuit mijn huiskamer. Ik probeer mezelf dan wel te motiveren om iets in de tuin te gaan doen (ben tenslotte niet van suiker), maar dat wordt hem meestal niet. Lukt het me wel, dan voelt dat, eerlijk is eerlijk, heel fijn. Want in de tuin werken helpt me uiteindelijk ook als het slecht weer is. Maar om mezelf zover te krijgen lukt bijna nooit.

Maar goed als het dan lekker weer is (dus droog en niet te koud) dan loop ik door de tuin heen en dan begin ik als vanzelf onkruid en uitgebloeide bloemetjes weg te halen, te snoeien, dingen te verplaatsen en zo. Van het één komt dan vaak het ander en voor ik het weet is de tuin weer prachtig en in harmonie.

En ik ben zelf dan ook weer good to go. Bijna magisch wat het bezig zijn in de natuur met een mens doet. Als ik met een wattenbollenhoofd de tuin in ga, dan kom ik daar met een leeg hoofd een uur later weer uit. Sterker nog, vaak kom ik ook uit de tuin met een oplossing voor een probleem of met een plan voor een training of zoiets.  

Het werkt ook veel beter dan bijvoorbeeld tv kijken. Tv kijken geeft afleiding, maar geen rust. En trouwens, buiten zijn werkt sowieso beter dan binnen zijn. Of het de frisse lucht is of het gevoel dichter bij de natuur te zijn, of misschien van allebei een beetje, dat weet ik niet. Maar het werkt. Heel fijn!

Lees meer »

Boef

Boef

6 aug. 2017 09:43

Het is een grauwe, natte en donkere dag. Het is zomer, maar daar is buiten niks van te merken. Het is tijd om met de hond te wandelen en daar kijk ik niet bepaald naar uit. Hij ook niet trouwens. Hij vindt wandelen geweldig, doet niets liever. Behalve als het plenst. En dat doet het dus nu.

Ik ben sowieso al niet vrolijk vandaag. Ben druk, mensen bellen me niet terug, probleem met de tv ontvangst, niet grappig allemaal. En dan ook nog die regen. Soms kan ik mezelf best goed uit de put praten, maar vandaag lukt het niet. Bah bah, wat ben ik zielig. Echt serieus, ik verdien een goed werkende TV en 25 graden, blauwe lucht en een zonnetje. Ik heb er hard genoeg voor gewerkt.

Hondlief zit me inmiddels al een tijdje te hypnotiseren, want die wil nu toch wel naar buiten, moet vast nodig. Als het even droog is geef ik hem zijn zin. Nu of nooit, denk ik bij mezelf, want er wordt meer regen verwacht.

Hij heeft het snel genoeg in de gaten. Dat we echt gaan. Zooooo blij! Hij draait rondjes voor de deur en zijn koppie staat helemaal op vrolijk. De deur is nog maar net op een kier of hij wurmt zich naar buiten. Heel even schrikt hij van de natte stenen, maar al snel merkt ie dat het droog is. Hij rent naar de tuinpoort en gaat daar verder met rondjes draaien. Ik ben niet snel genoeg (moet jas aan, schoenen aan, riem mee, deur op slot…) dus hij komt even terug rennen, alsof hij zeggen wil: ‘kom op joh, het is leuk hier, laten we gaaaaaaaan!‘

En dan gebeurt het. Ineens voel ik me niet meer down en zielig. Ben ik niet meer bezig met TV, gedoe of slecht weer. Ik kan alleen nog maar vertederd lachen naar dit prachtige mannetje. Hij is oud en ziek, heeft last van artrose en hoort en ziet niet goed meer, maar dat maakt hem allemaal niks uit. Hij gaat heerlijk wandelen en daar gaat het om. Hij geniet gewoon. Geweldig! Hoe kan ik dan nog chagrijnig blijven? Niet dus. Wat is dat toch bijzonder, dat zo’n klein hondje me in een seconde uit mijn vervelende humeur kan helpen. Ik haast me naar de tuinpoort, want ik gun hem zijn wandeling. En ik gun het mezelf ook trouwens. Bofkont ben ik, met zo’n hondje.

Lees meer »

Na 20 jaar in bedrijven te hebben gewerkt, was ik heel erg toe aan 'eigen baas' zijn. En tegelijkertijd gaf dat me ook de kans om tijd voor mezelf te nemen. Ik was gewend veel en hard te werken en kwam daardoor niet genoeg toe aan mezelf. En dat ging ik zo rond mijn 40e goed merken, er bleek nog wel het een en ander te verwerken en voor mezelf beginnen gaf me daarvoor de ruimte.

De hulp die ik vond, vooral in de alternatieve hoek, was fijn en bracht me een stap verder. Ik heb er veel van geleerd en ben daar tot op de dag van vandaag nog dankbaar voor. Toch was dat niet genoeg. Ik miste wat. In het begin wist ik nog niet precies wat, dat maakte het zoeken naar wat ik nodig had een tikje lastig.

Tot ik erbij was toen een bevriende therapeut ineens vanuit het niets teksten begon op te noemen en op te schrijven. Het werden inspiratiekaartjes. Bijzondere, korte en krachtige teksten. Elk kaartje raakte een kern, raakten ook je gevoel. Deze kaartjes hielpen ons bij het verwerken van het verlies van een dierbare, iemand die vooral heel dicht bij haar stond, wat minder dicht bij mij.

We hebben samen die kaartjes vorm gegeven en laten drukken. Ik zal nooit vergeten hoe het was om die prachtige kaartjes voor het eerst in mijn handen te hebben. En ik zal zeker nooit vergeten dat we ze ineens ook nog gingen verkopen. Want ze bleken niet alleen voor ons te werken, ook andere mensen werden erdoor geholpen. Ik vond het geweldig, dat ik aan die inspiratiekaartjes een bijdrage mocht leveren en had nooit, maar dan ook nooit verwacht, dat ik ooit zelf ook inspiratiekaartjes zou gaan maken.

Toch is dat gebeurd. De bevriende therapeut en ik gingen na een paar jaren van intensief samenwerken onze eigen weg en na een tijdje van gewoon van me af schrijven in een dagboek begonnen ineens ook bij mij inspirerende teksten te ontstaan. Zomaar, onverwacht. Waar en wanneer het volgende setje ontstaat weet ik niet, dat gebeurt gewoon. Een wonderschoon cadeau waar ik elke keer weer intens dankbaar voor ben. Ze bieden inspiratie, geruststelling, troost, hoop en moed en zijn altijd liefdevol en positief. Nu, zo’n 15 jaar later, weet ik dat het maken van inspiratiekaartjes inmiddels bij me hoort. Ze zullen er altijd zijn en dat is een geweldig gevoel.

Lees meer »